De Blonde Krullenbol
Columns met een knipoog over Het Moederschap  

Het kan altijd erger...  

01-07-2019

Het lijkt gelukt. Liva heeft kleren aan. Tanden zijn gepoetst. Haren goed genoeg gekamd. We kunnen gaan. Tot mijn eigen verbazing hebben we zowaar nog 2 minuten de tijd. Als alles meezit zijn we vandaag zowaar op tijd op school!

Aangekomen in de garage kom ik tot het besef dat er geen fiets aanwezig is. Het behoeft enige tijd en moeite voordat ik de conclusie trek wat hier gebeurd is. 
Gisteren is een vriendinnetje meegekomen uit school en zonder enige twijfel zijn we met z’n drietjes naar huis gelopen. Uiteraard ben ik er met de fiets heen gegaan. 
Dan maar met de auto naar school. Op weg naar de auto vindt Liva nog een mooie bloem en ik moet haar beloven dat ik die in een vaasje zet als ik weer thuiskom. Ik beloof het plechtig, maar intussen breekt het zweet me uit omdat ik me realiseer dat de fiets onafgesloten aan school staat. Tenminste dat hoop ik. In mijn hoofd is de fiets al gestolen en doe ik aangifte op het politiebureau.
Ik bereid Liva alvast voor dat het eventueel mogelijk is dat de fiets er misschien niet meer staat.
Ze vraagt de oren van mijn hoofd en intussen zoek ik gestrest naar een mintgroene fiets met kinderzitje.

Net op het moment dat Liva belooft alle boeven dood te schieten en hun hoofd eraf te slaan, slaak ik een zucht van opluchting. 
Daar staat ie. Alles erop en eraan. 
Snel fiets afsluiten, dochter naar binnen brengen en kusje. “Ja, ik zet jouw bloemetje echt in het water”. Als ik me omdraai loop ik een andere moeder – die dus net als ik ook te laat is – tegen het lijf. Letterlijk. Zij lacht en ik excuseer me: “als er een award was voor meest verstrooide moeder ter wereld, dan ging ik er gegarandeerd vandoor met de eerste prijs…”

Zielige hond

Gelukkig kan het altijd erger. Zo heb ik eens gehoord van een moeder die haar kind ging afhalen van de kinderopvang en druk kletsend met een oma richting huis wandelde in de regen. Het begon steeds harder te regenen, waarna moeder en kind door de stromende regen naar huis holden. 
Bijna thuis aangekomen zoekt moeder naar huissleutel, maar grabbelt in eerste instantie mis. Rolletje poepzakjes in broekzak. Poepzakjes. Hond. HOND! Hond nog bij opvang. Vastgezet aan fietsenrek. Stromende regen. Rennen, terug naar opvang. Hond aan fietsenrek. Intens zielig, zijn lange haren door- en doornat… 

Grote Trots

Maar het kan nòg erger. 
Een kersverse moeder is bij haar zus op bezoek met haar pasgeboren spruit. De koffie vloeit rijkelijk. Helemaal gebroken van de heftige nachten, lekkende borsten en een immense verantwoordelijkheid is zo’n bezoekje even net wat deze moeder nodig had. Lekker ontspannen in een andere omgeving. Afschakelen. Als het tijd is om naar huis te gaan staan moeder en zuslief nog gezellig na te babbelen bij de auto. Wat was dit fijn zeg. Maar mist ze niet iets? Had ze niet meer tassen bij zich vanmorgen?
Goed, je raadt het al… Haar Grote Trots stond dus nog binnen op de keukentafel, moederziel alleen in het autostoeltje.
Ik ben blij dat ik niet de enige ben. Gelukkig kan het altijd erger.

Liefs, Alexandra

PS: Naast een man en bekrulde dochter heb ik overigens ook een langharige hond.
Maar géén zus. Nee, die laatste was mijn eigen moeder. Iets met genen…? 


Deze blog is gepubliceerd op Famme: https://www.famme.nl/alexandra-column-het-kan-erger/ 

 
 
 
E-mailen