De Blonde Krullenbol
Columns met een knipoog over Het Moederschap  

Speeldates

Ik weet het niet hoor, ik ben niet zo’n fan. Túúrlijk, hártstikke leuk voor het grut. Gezellig, goed voor de sociale vaardigheden en meer van dat soort gekeuvel. 

Maar… niet zo goed voor de moeder, althans voor déze moeder dan.
Het bezorgt mij dermate veel stress dat ik een serieuze angst heb ontwikkeld voor woensdagmiddagen.

Een paar weken terug eindigde de speelmiddag met een jongensvriendje in Liva’s meisjesonderbroek (hij had een ‘ongelukje’ gehad, vandaar de schone, droge onderbroek). Spijkerbroek was ook verongelukt, dus het was best een gek gezicht toen ie werd opgehaald en rustig zat te kleuren met blote beentjes in ‘n roze ‘onderbox’.
Het is ook al eens gebeurd dat een papa ons adres vergeten was, wat best nog een avontuur bleek zonder elkaars telefoonnummer of iets dergelijks. En dan die keer dat de kinderen kwijt waren.

Moeder kwam speelvriendinnetje ophalen, die lekker boven aan het spelen was met Liva. Toen ik de dames riep bleef het doodstil. Uiteindelijk resulteerde dit in een hele zoektocht van zolder tot garage en van tuin tot kelder. Zonder resultaat. Na úren (zo voelde het tenminste, het waren ongeveer 2 minuten) kwamen ze gelukkig tevoorschijn. Ze hadden zich verstopt achter een nisje op zolder. Git- en gitzwart, van top tot teen, inclusief spinnenwebben en antiek stof in haren en kledingstukken.
Na die middag was ik ineens vijf jaar ouder.

En nu is het dus weer zover. Woensdagmiddag met een speelkameraadje in het verschiet.
Ik probeer Liva nog te stimuleren om bij het desbetreffende vriendinnetje thuis af te spreken, maar de dames zijn het er unaniem mee oneens. En dus bouwt de adrenaline zich weer in rap tempo op.

De dames besluiten eerst nog even te spelen in de schoolspeeltuin. Ik krijg tassen, jassen en papierwerk in handen geduwd en moet met lede ogen aanzien hoe Vriendinnetje torenhoog de lucht in vliegt met de schommel. Om vervolgens vanuit de wolken op de grond te landen en zich in arbeidsgalop naar de klimtoren te begeven. Om binnen twee keer knipperen op te top te balanceren.
In gedachten zie ik me op de spoedeisende hulp staan met Speelvriendinnetje met kersverse dwarslaesie. Ik doe een poging het grut enigszins in bedwang te houden en stel voor om naar huis te gaan.

De weg naar huis is natuurlijk even anti-zorgeloos. Twee kinderen, rennend naar huis, met oversteekpunten tussen motorisch verkeer; ik vind het allemaal erg stressopwekkend.
Tegen de tijd dat we thuis zijn aanbeland ben ik in feite dan ook al klaar voor vandaag qua energie, maar ik ‘moet’ nog even tot het eind van de middag.

De resterende uren verlopen gelukkig redelijk stabiel en zonnig, op wat wisselvallige tranen (Liva) na, omdat - om maar een voorbeeld te noemen - zij een andere roze beker heeft dan Vriendinnetje. Behalve de bozige bui, omdat we maar één fietsje hebben (Vriendinnetje). Los van de orkaan die lijkt neergestreken in onze huiskamer. Met uitzondering van de hogedruk op het borstgebied (ik).
Maar om vier uur is het zover: papa komt Vriendinnetje weer ophalen. Na de verplichte sociaal gewenste babbeltjes en bedankjes over en weer is het tijd voor innerlijke rust.

Zelfs Liva in inmiddels uitgeblust en schakelt even af voor de tv en het is ineens aangenaam stil.
De rust is wedergekeerd in mijn moederlijf.
Nu alléén mijn moederziel nog.


 
 
 
E-mailen