De Blonde Krullenbol
Columns met een knipoog over Het Moederschap  

Vaderdag

Het is vandaag vaderdag. Liva heeft enkele dagen eerder vanuit school een knutselwerk meegenomen en ze is erg trots op haar cadeautje. Ik heb zelf geen idee wat het kunstwerk precies inhoudt; het is stevig ingepakt in donkerblauw karton met een overdaad aan nietjes. Naar eigen zeggen mocht ze het ook niet verklappen van de juffen, maar zelf heb ik het sterke vermoeden dat ze nu alweer vergeten is wat ze precies gemaakt heeft.
Dat is ook best begrijpelijk, met zoveel creatieve uitingen als mijn dochter. Ze maakt met gemak zo’n 5 á 10 tekeningen per dag. Het overgrote merendeel ziet er min of meer hetzelfde uit: een A4’tje met getekende paarden. Soms maar één paard. Daarna is het weer tijd voor een nieuw blaadje. Met weer een paard.
In vergelijking met een tijd terug zie je overduidelijk wat ze tekent en zoals het een goede moeder betaamt ben ik dan ook oprecht trots op zoveel talent en creativiteit van mijn nageslacht.

Terug naar vandaag. Ik weet alleen dat het vaderdagcadeau achter het gordijn verstopt zit. Dat mocht ze ook niet verklappen van zichzelf; ze heeft alleen gezegd dat we niet achter het gordijn mochten kijken. Ik heb ook iets blauws zien uitsteken.
Als het moment is aangekomen om het cadeau aan papa te geven is Liva dolenthousiast.
Wanneer het papa eindelijk is gelukt om alle nietjes baas te worden zie ik hem bedenkelijk kijken. Ik zie alleen de achterkant en het is me duidelijk dat Liva een placemat heeft gemaakt.
Liva straalt en kijkt naar haar vader. Die op zijn beurt nog steeds verstard en met grote ogen naar zijn dochters meesterwerkje staart.

Ik leun naar voren om te zien wat hij in zijn handen heeft en zie tot mijn stomme verbazing een placemat vol met getekende piemels. Ongemakkelijk hoor ik papa vragen wat dochterlief voor iets moois heeft gemaakt voor hem. Dat zijn allemaal hartjes, hoor ik haar trots zeggen. We halen opgelucht adem.

Rechts onderin de placemat staan 2 poppetjes in ongelukkige houding half door elkaar heen getekend. We vragen ons beiden af wat de creatieve gedachte hierachter is en vragen het, enigszins angstig voor het antwoord, aan onze lieftallige dochter.
Dat is papa met mama. Hier – ze wijst naar het linkse poppetje met flaporen – pakt papa mama. Ik zie het nu ook.
Ik weet dat Liva het geweldig vindt wanneer we met z’n drieën stoeien en achter elkaar aanrennen door het huis. Ik hoop met heel mijn hart dat de lieve juf de betreffende placemat ook op de juiste manier interpreteert…
Ik ben lichtelijk nerveus voor het oudergesprekje over drie dagen.


 
 
 
E-mailen